โต๊ะไม้สีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำ บอร์ดกระดาษอัดสำหรับปักหมุด กระดานดำที่สีดำจริงๆ ห้องทั้งห้องสว่างได้แสงสว่างจากกระจกบานเกร็ดฝุ่นเกรอะโดยไม่ต้องง้อหลอดไฟ

องค์ประกอบทุกอย่างอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้า บนชั้นไม่เต็มสองของโรงช็อบดำทะมึน หรือ ถ้ำ ของครูวิดยา ที่เราเรียกแบบนั้นเหตุมาจากพื้นที่นี้ดูจะเป็นดินแดนของแกอยู่ผู้เดียว

ถ้ำถูกแยกตัววิเวกจากอาคารเรียนและห้องพักครูอย่างที่ควรจะเป็น ครูวิดยาใช้ที่นี่ถกปัญหาการบ้านวิชา กราฟิก ดีไซน์ ที่ตัวเองเป็นคนสั่งกับลูกศิษย์แต่บางทีกลับเป็นคนต้องแก้โจทย์เสียเอง เพราะโจทย์มันยากไป หรือเราสมองตายชั่วขณะก็ไม่รู้

โต๊ะไม้จัตุรัสตัวเดิมนอกจากจะวางกระดาษขีดเขียนทดลอง แสดงตัวอย่างแล้ว สิ่งที่ขาดไม่ได้คือแก้วกาแฟเหมือนเดิม อาหารหลักของครูวิดยา อาหารเสริมอีกอย่างคือ บุหรี่ ที่ดูจะทำให้หัวแกแล่นฉิว

จริงๆ มันเป็นแค่การแซวกันเล่นในหมู่ลูกศิษย์ เพราะแกอยู่ปลายโต๊ะประจำตำแหน่งได้ตั้งแต่สายๆ ยันเกือบค่ำโดยไม่ต้องหาอะไรประทังหิว นอกจากกาแฟกับบุหรี่

ลูกศิษย์ผู้อิ่มหมีพีมันแต่หิวโหยคำตอบจากผู้เป็นครูได้แต่นั่งพยักหน้าหงึกๆ ในหัวไม่มีควันบุหรี่มีแต่หมอกควันทะมึนทึนทึบที่มองไม่เห็นทางในตอนนั้น พร้อมกับสบถกร่นด่าตัวเองในใจว่า กูจะเข้าใจดีหรือกูจะงงดี