แอล รอน ฮับบาร์ด

หากใครเคยได้อ่านนิยายเรื่อง TO THE STAR ของ แอล รอน ฮับบาร์ด คงจะอดทึ่งกับดาวฤกษ์ แอลฟา เซนทอรี่ (Alpha Centauri) ดาวฤกษ์ที่อยู่ใกล้ระบบสุริยะของเรามากที่สุด ที่ยังอยู่ห่างออกไปจากโลกถึง 4.3 ปีแสง (1 ปีแสงเท่ากับระยะทางที่แสงเดินทางใน 1 ปี)

ใน 1 วินาทีแสงเดินทางได้ประมาณ 3 แสนกิโลเมตร

ใน 1 นาทีแสงจึงเดินทางได้ถึง 18 ล้านกิโลเมตร

และเมื่อคิดกันอย่างยาวนานเหมือนปีแสง ก็ได้คำตอบว่าใน 1 ปีแสงนั้นมันเดินทางได้ไกลเกือบ 95 ล้านล้านกิโลเมตร ผมไม่อยากเอา 4.3 มาคูณต่อเพื่อหาระยะห่างของโลกกับแอลฟ่า เซนทอรี่ เพราะคราวนี้ผมจะนับหลักตัวเลขมั่วเอาแน่ๆ

แอลฟ่า เซนทอรี่ ทำเอาดวงอาทิตย์ใกล้โลกนิดเดียว (ดวงอาทิตย์ห่างจากโลก 150 ล้านกิโลเมตร แสงจากดวงอาทิตย์ใช้เวลาเดินทางมาโลก 8 นาทีกว่าๆ นั่นแปลว่าดวงอาทิตย์ที่เราเห็นเป็นอดีตเมื่อ 8 นาทีที่แล้ว)

โอว น่าขนลุกจริงๆ

แต่สิ่งที่ทำให้ผมขนลุกมากกว่า แอลฟ่า เซนทอรี่ คือ จักรวาล

อะไรจะไปใหญ่โต กว้างขวาง ห่างไกลออกไปเท่าจักรวาลที่บรรจุดาวพวกนี้ไว้ทั้งหมด ใหญ่จนนักดาราศาสตร์บอกว่าจักรวาลนั้นกว้างใหญ่ ไม่มีที่สิ้นสุด

ไม่สิ้นสุด คำนี้แหละที่น่าขนลุก มีด้วยเหรอของที่ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีขอบเขต แต่รู้ได้ยังไงว่าไม่มีที่สิ้นสุด ในเมื่อเราบอกว่ามันไม่สิ้นสุด เราออกไปในจักรวาลได้ไกลพอแล้วหรือ

ผมสมมติขึ้นมาว่าจริงๆ แล้วจักรวาลมีขอบเขต สมมติว่าเป็นวงกลมละกัน แล้วบังเอิญจุดศูนย์กลางของจักรวาลมีแรงดึงดูดที่ทำให้ยานอวกาศหมุนวน จนเหมือนว่าเราบินออกไปได้เรื่อยๆ ไม่สิ้นสุด แต่ยังไม่มีใครทำแบบนั้นได้เพราะจักรวาลมันกว้างใหญ่เหลือเกิน ต่อให้มียานความไวแสงเหมือนในเรื่อง TO THE STAR ก็ใช้เวลาไม่รู้กี่ชั่วอายุคนถึงจะบินวนครบรอบจักรวาล นั้นก็เป็นแค่จินตนาการบ้าๆบอๆ ของผม

แต่มันก็ทำให้ผมขนลุกขึ้นไปอีกถ้าจักรวาลมีขอบเขตแล้วไอ้ที่เลยขอบเขตจักรวาลไปอีกหละมันคืออะไร ที่ๆจักรวาลกลมๆ ของผมลอยอยู่มันคืออะไร มันมีขอบเขตเหมือนจักรวาลของผมรึป่าว

แต่สิ่งที่ผมรู้ว่าตอนนี้และน่าขนลุกที่สุดสำหรับผมก็คือ ผมไม่มีวันได้รู้

ปล. ขออ้างอิงบลอคของแป้งที่ทำให้น่าขนลุกไปอีก เมื่อรู้ว่าเราตัวเล็กแค่ไหนในจักรวาล

http://huafuu.exteen.com/20070106/entry

edit @ 2007/01/25 20:00:25
edit @ 2007/01/25 20:00:42

edit @ 2007/01/25 20:01:54